text.skipToContent text.skipToNavigation

PETE TOWNSHEND

DE GITAAR IS STUK, HET PUBLIEK IS STIL

Het is 1964 en The Who spelen hun typische dinsdagavondshow in de Railway Tavern: een kleine pub in het noordwesten van Londen. Tijdens een energiek nummer breekt Pete Townshend per ongeluk de nek van zijn gitaar. Het instrument is hem dierbaar, maar hij gaat door, ervan overtuigd dat het publiek wild zal gaan. Alleen verroert het publiek geen vin. Sommigen lachen ongemakkelijk, maar er weerklinkt geen geschreeuw of gejuich. Geen aanmoediging. Aangedaan door de ondermaatse reactie van het publiek, springt Townshend over het kleine podium en slaat zijn gitaar aan diggelen. Hij gooit de stukken op een hoop, neemt eenvoudigweg een nieuwe gitaar in de hand en speelt door.

Dat iconische rockmoment heeft context nodig. Het waren de jaren ‘60: het tijdperk van de hippie en de ‘summer of love’ naderde in rasse schreden. Het was waarschijnlijker dat bands vredestekens droegen op het podium dan dat ze er gitaren op kapot sloegen en ieder vertoon van geweld op het podium werd onmiddellijk verworpen.

Townshend zou later verklaren dat zijn woede voortkwam uit zijn frustratie niet zo goed gitaar te kunnen spelen als de bluesmuzikanten naar wie hij zo opkeek. Hij kon de noten in zijn hoofd horen, maar ze er niet uitpikken … Nog niet. Zijn beroemde maaiende armen en sprongen moesten zijn gitaarwerk ‘dodelijker’ doen lijken. Maar de opgekropte woede en frustratie deed de jonge gitarist die nacht in Londen overkoken.

The Who ging bekend staan om extreem gedrag op het podium. Vooral dan dat van Townshend. Zijn vertoningen werden zo fysiek dat zijn voeten eronder gingen lijden. In 1967 koos hij voor een paar 1460 boots met luchtkussen om de pijn te verlichten. 'Hun stevigheid in combinatie met hun zachtheid en flexibiliteit maakte ze perfect voor mijn atletische performances. Ik veerde letterlijk over het podium’, aldus Townshend.

Samen met de band verwierven de boots de status van Mod-koningen. Townshend en zijn Docs werden onafscheidelijk: ‘Er waren een aantal dingen die ik soms mee naar bed nam. Een fles cognac aan de ene kant en een Dr. Martens-boot aan de andere.’

HET ENIGE WAT STERKER IS DAN DR. MARTENS BOOTS
IS DE PERSOON DIE ZE DRAAGT

VECHT ALTIJD TERUG

 

We willen je verhalen van verzet horen
De radicale, de banale
en alles daartussenin
Deel je verhalen op sociale media @drmartensofficial
of met de hashtag #ToughAsYou.